Neyin anlatısıdır bu?Erken yaşta olgunlaşmanın mı?Yoksa ayrı dünya kampüslerindeyken,aynı duyguları bölüşebilmek mi?Bilemedim anlayamadım.Ne yazık!Sosyal içerikli olmanın kaygısında,bir şeyler kanıtlama çabası ve kendini ortalara atma içgüdüsüyle dolu bazıları…
Sosyalleşme uğruna,iç gıdıklayıcı,kadehler tokuşturula dursun,tavşan kaç tazı tut görgüsüyle yoğrulan bedenler,ruhlarından çoktan ayrılmış gözüküyor.
Gerçek sosyalleşmenin kıyısından bile geçememişler,bade bade kahkahada,gem vururcasına nede güzel(!) eğleniyorlar.
Çevre dışı gibi gördüklerinin yanında nasılda avutuyorlar,marka marka şişelerde kendilerini.
Sorun sorun üstüne yığıladursun,özümüzden koparcasına uzaklaşıyoruz güzelliklerden.
Kimin kime hesabının çözülme vaktidir bu?
Yada hangi paranın gücünde saklanmıştır duygular?
Sorular çokda, cevaplar susta bugün…
Oysa biz küçük insanlar,yuvadayız hala.
Uçamadık kırık kanatlarımızın yavaşlığıyla.
Avutadurduk gönlümüzü,avaz avaz gözyaşlarıyla.
Halbuki dost bahçelerinin gülleriydi,elimize alıp kokladığımız.
Kardeş türküsüydü,dinleyipte usanmadığımız.
Biz ki;taşına toprağınakurban olmaya gönüllü bedenzedelerin,her bir kçşesinden nakarat olma yolundayız.
Kaygılarımızı sırtımıza,umutlarımızı önümüze koyup düşmüşken yollara,çığırtkanların kan kusarcasına bağırtılarında inledik.
Aslında hep sahnedeki yerimizdeydik,hhiçe sayıldık.
Bazen yanıldık,aldatıldık ve çıkmazlarda bekleye kaldık.
Kimin kavgasını güttük ki?Ne bizimken sarıp sarmaladık sevgiyle kollarımızdakileri,nede nefretle birleşmiş sevgilerimizden,hüzün sızıntılarında birleştirdik ellerimizi.
Yahu! kardeşim,biz insana sevdalandık!
Gönlümüze almaya başardıklarımızdan paye çıkarırcasına,aç tuttuk midemizi sevgilere…
Yorulmadık yollarda gezmekten.Gördükçe büyümeye ve ruhumuzu genişletip,birleştirmeye çalıştık.
Yok değilse kapılmadık,adı hırs olan sevgisizliklere ve aldanmadık birbirini yiyen heveslere…
Konaklardan kulübelere indirildik de,kalp ağrılarını gördük,çaresizce avunmayı bekleyen.
Nice aç insanların sofrasında katık olduk,buram buram ekmek gibi sıcacık.
Birbirimizi sevmeye ve kucaklamaya hasretten yanan gönüllerin,acımasız pençelerine düşmeden yaşadık.
Çoğu kalleşti belki ama,biz içimizdeki sevgi kırıntılarından,beyaz güvercinler yolladık,mavi yeşil göklere…
Her biri belki sana,ona SELAM SÖYLERDE,alırsınız diye…
1932 - 17 Nisan 1983. İstanbul’da doğdu. Asıl adı İsmail Aydın’dır. Dedelerinin ikisinin de saz şairi olmasının etkisiyle küçük yaşta bağlama çalmasını ve aşıklık geleneğini öğrendi. Ancak ilk ustası Aşık Davut Sulari’dir. Yaklaşık 10 yaşında Davut Sulari’nin yanında çıraklığa başlayan Daimi, 2,5 yıl kadar birlikte dolaşarak geleneğe, şiire ve türküye ilişkin bilgisini pekiştirdi.Aşık Daimi, 1950 yılında İstanbul’dan ayrılarak Tercan’a yerleşti. Özellikle bu yıllar yörede duyulduğu ve sevildiği dönemdir. Aynı zamanda kendisinin de aşıklık geleneğini yörede pekiştirmesine fırsat oldu.1962’den sonra yeniden İstanbul’a dönen Daimi ölümüne dek orada yaşadı. Geçmişi dolayısıyla Tercanlı Daimi olarak anıldı.Önceleri usta malı türküler söyleyen Aşık Daimi daha sonra kendi deyişlerine ağırlık verdi. 1948 yılında »Bir seher vaktinde indim bağlara« dizesiyle başlayan ilk şiirini yazan, müziklendiren ve yaşamı boyunca arşivlere yüzlerce türkü kazandıran Aşık Daimi, TRT tarafından açılan sınavı kazanarak kaşeli sanatçı oldu.Özellikle yaşamının son 20 yılında birçok genç aşığı etkiledi. Uzun yıllar birçok sanatçı ve aşığa bağlama dersleri verdi.Şiirlerinde sevgi, doğa ve her türden ayrımcılığı eleştiren, insan öğesini öne çıkaran konuları işledi.Türkiye ve Avrupa’nın çeşitli kentlerinde konserler verdi, birçok kaset doldurdu.Yadigar Aydın Orhan tarafından hazırlanan Daimi’nin tüm şiirleri/türkülerinin toplandığı kitap »Aşık Daimi, Hayatı ve Eserleri« (1999) adıyla yayımlandı.
Bu eseri sezen aksu’da seslendirdi.